Γίναμε γονείς· Τώρα τί κάνουμε στο “εμείς”;

«Γίναμε γονείς · Τώρα τί κάνουμε στο “εμείς”;» Tί συμβαίνει στο ζευγάρι με τον ερχομό του παιδιού;

Την Παρασκευή 16 Νοεμβρίου έλαβε χώρα το 4ο σεμινάριο της σχολής γονέων του Working Moms, κι όπως κάθε φορά είχαμε πάλι ένα θέμα που μας ζητήθηκε κι απασχολεί πολύ μαμάδες και μπαμπάδες!

Αυτό ήταν το αρχικό μας ερώτημα, και μέσα από την συζήτηση μαζί σας, και την αλληλεπίδραση μας προέκυψαν αρκετά επί μέρους θέματα που αναλύθηκαν.

  • Γιατί κάποια ζευγάρια φαίνεται να είναι πιο ταιριαστά από κάποια άλλα;
  • Υπάρχει κάποιος (χρυσός) κανόνας για να μπορέσουμε να τηρήσουμε τις ισορροπίες που απαιτούνται ειδικά μετά τον ερχομό του παιδιού;
  • Είναι καλή ιδέα να κάνουμε ένα «συμβόλαιο» με τον σύντροφο μας πριν ξεκινήσουμε την δημιουργία οικογένειας;
  • Σε πρακτικό επίπεδο τί είναι αυτό που δημιουργεί θέματα στο ζευγάρι μετά τον ερχομό του παιδιού και γιατί δεν διαφαίνονται νωρίτερα;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. 

Ερωτευόμαστε, αγαπιόμαστε, ξεκινάμε μία σχέση, κι έτσι ο ένας γίνεται δύο, δημιουργείται ένα «ζεύγος». 

Μέσα από την σχέση μας, τον σεβασμό του ενός για τον άλλο αλλά και την τριβή της καθημερινότητας καταφέρνουμε να βρούμε μία ισορροπία, τέτοια που να μας επιτρέπει να παραμείνουμε μαζί. Φανταστείτε την τραμπάλα που παίζαμε μικροί στην παιδική χαρά και πως μετά από λίγη ώρα πάνω κάτω προσπαθούσαμε να βρούμε σε ποιό ακριβώς σημείο θα πρέπει να σταθούμε αμφότεροι ώτσε να παραμείνει η τραμπάλα σε ισορροπία. Τονίζω εδώ το «σταθούμε» αν προσέξατε γιατί μόνο έτσι μπορώ να βρω κάτι, κάνοντας μία στάση και παρατηρώντας. Όταν κινούμαι δεν νοείται ισορροπία. 

Σκεφτείτε πόσο κόπο χρειάζεται αυτό για να επιτευχθεί όταν ο καθένας από εμάς φέρνει μαζί του και την πατρική του οικογένεια μέσα σε αυτό το νέο σχήμα οικογένειας που θέλουμε να χτίσουμε μαζί. Κι εκτός από την πατρική μας οικογένεια, φέρνουμε μαζί τα βιώματα μας, τις γνώσεις μας, τα τραύματα μας ο καθένας.

Και ναι, τα καταφέρνουμε. Κι εκεί που νιώθουμε ικανοποιημένοι και τα πράγματα έχουν πάρει έναν όμορφο ρυθμό, αποφασίζουμε να γίνουμε γονείς!

Ω, ναι!

Κι αλήθεια, από την εγκυμοσύνη ακόμα αχνοφαίνονται αλλαγές και  με το που εμφανίζεται το μουτράκι που με τόση λαχτάρα περιμέναμε κι οι δύο, αισθανόμαστε να χάνουμε κάθε έλεγχο και το ζευγάρι μας να χάνει κάθε ισορροπία και ρυθμό!

Είναι σαν στην τραμπάλα που λέγαμε πιο πριν, πάνω στο ισορροπημένο στιγμιότυπο να έρχεται να κάτσει ένα μικρό … πουλάκι! Τσουπ! Πάνε όλα!

Καταρχάς, ας ηρεμήσουμε! Είναι απόλυτα φυσιολογικό κι αναμενόμενο. Αυτό που μέχρι τώρα ήταν δύο, τώρα έγινε τρία, ή και τέσσερα. Τίποτα δεν παραμένει το ίδιο, κι όπως εμείς οι άνθρωποι είμαστε εξελίσσιμοι και συνεχώς μεταβαλλόμαστε το ίδιο είναι κι η σχέση μας. Μην ξεχνάτε ότι η σχέση μας είναι ένας ζωντανός δυναμικός οργανισμός με ανάγκες οι οποίες χρειάζεται να ικανοποιηθούν για να παραμείνει ζωντανή. 

Άρα στην αναζήτηση αυτής της εκ νέου ισορροπίας χρειάζεται να εντοπίσουμε νέες θέσεις και να εφαρμόσουμε νέα εργαλεία ακόμα κι αν κάποια από αυτά τα θεωρούσαμε μέχρι τώρα δεδομένα!

Ξεκινώντας από τα βασικά όμως, λάβετε υπόψη σας ότι η αλλαγή είναι αναπόφευκτη, και πολλές φορές ανομολόγητη.

Αν ακούσετε κάποιον με παιδιά να λέει ότι δεν έχει βιώσει καμία αλλαγή, μάλλον δεν είναι απόλυτα ειλικρινείς. Όταν προστίθεται στην τραμπάλα ένα παιδί τα πράγματα αλλάζουν! Πολύ! Η αλλαγή δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό, αρκεί να αποδεχτούμε ότι συμβαίνει και να πορευτούμε μαζί της!

Οι αλλαγές που συντροφεύουν τον ερχομό του νέου μέλους είναι σωματικές, κοινωνικές και συναισθηματικές.

Έτσι στην ουσία λίγο πολύ μας καθοδηγεί και η νέα συνθήκη από μόνη της σε πολλά πράγματα αν κι όχι σε όλα.

Για παράδειγμα, μαθαίνουμε από νωρίς ότι για να περνάμε όλοι καλά βρίσκουμε παρέες άλλα ζευγάρια με παιδιά. Οι φίλοι μας που είναι ακόμη ανύπαντροι ή άτεκνοι ανηκουν σε άλλη κατηγορία, κι τους βλέπουμε πλέον σπάνια. Φυσικό,  απόλυτα.

Συναισθηματικά, η φύση μας δίνει τα εφόδια να ασχοληθούμε με το νέο μέλος της οικογένειας, να συναισθανόμαστε και να είμαστε λίγο πιο ευαίσθητοι, ανεξαρτήτως φύλου. Και βέβαια όπως καλά γνωρίζετε πλέον οι περισσότερες μανούλες τα εφόδια αυτά σοφά μας τα δίνει η φύση για να μπορούμε να ανταποκριθούμε στις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού μας.

Σε σωματικό επίπεδο οι αλλαγές είναι τεράστιες, γιατί η κόπωση είναι τέτοια που όμοια της δεν είχαμε φανταστεί, ειδικά στο πρώτο παιδί, και αισθανόμαστε καθημερινά ότι ξεπερνάμε οποιαδήποτε όρια θεωρούσαμε ότι είχαμε ως τώρα.  Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι κουραζόμαστε σωματικά, αλλά και το ότι αυτό ενισχύεται κι αθροίζεται από την απόλυτη έλλειψη χρόνου ηρεμίας και χαλάρωσης, ειδικά τα πρώτα χρόνια. Αυτό ισχύει και για τους δυο!

Κι εδώ βέβαια βρίσκει χαραμάδα και τρυπώνει η διχόνοια, η διαφωνία, ο καυγάς, το παιχνίδι του εγώ ( πάνω χέρι – κάτω χέρι) κι ο ανταγωνισμός, στοιχεία πολύ καταστροφικά για μία σχέση. Μέσα από την φυσική κόπωση και καθοδηγούμενοι τις περισσότερες φορές από ένα εγώ που θέλει να επιβληθεί για να νιώσει ικανό – για να νιώσω ικανός – ξεχνάμε να κοιτάξουμε την ευρύτερη εικόνα της οικογένειας μας, να συναισθανθούμε και να υποστηρίξουμε ο ένας τον άλλον. Με σεβασμό και αγάπη, και κυρίως επικοινωνία.

Τί γίνεται όμως σε πρακτικό επίπεδο; Ποιά είναι τα κύρια πρακτικά προβλήματα που προκύπτουν και ποιές οι πιθανές λύσεις τους;

  1. Πολλαπλασιάζονται οι δουλειές του σπιτιού και μαζί τους κι η μουρμούρα. Δημιουργείται ένταση, καυγάδες, και παιχνίδια εξουσίας. Τα εγώ μας παίζουν σκάκι, γινόμαστε χειριστικοί αμφότεροι, και καθώς οι άμυνες μας είναι πεσμένες λόγω κούρασης είναι πάρα πολύ εύκολο να μαλώσουμε, πολλές φορές μέχρι τέλους! Σε αυτήν την περίπτωση, λύνουμε πρακτικά το πρόβλημα. Φτιάχνουμε μία λίστα με τις δουλειές που πρέπει να γίνουν στο σπίτι, αναλυτικά, γραπτώς, και δίπλα βάζουμε το όνομα αυτού που την αναλαμβάνει. Την βάζουμε στο ψυγείο με μαγνητάκι. Ο καθένας από εμάς φέρνει εις πέρας το δικό του μερίδιο οπότε δεν υπάρχει λόγος να γίνεται συζήτηση πλεόν, και να σπαταλάμε έξτρα ενέργεια στο ποιος κάνει τι.
  2. Διαφέρουμε στο τι εννοούμε ο καθένας λέγοντας “ανατροφή”. Ναι, όπως είπαμε παραπάνω ο καθένας μας φέρνει στην οικογένεια που δημιουργήσαμε την μαμά του και τον μπαμπά του και πολύ συχνά και πολλούς άλλους. Έχουμε ο καθένας τα βιώματα του και τις παραστάσεις του. Αυτό αυτόματα δημιουργεί εντάσεις γιατί ο καθένας θεωρεί ότι έχει εκείνος δίκιο κι ο άλλος άδικο. Η λύση εδώ είναι στο να παραδεχτούμε πως μπορεί κι οι δύο να έχουμε δίκιο ή κι οι δύο άδικο και να σταματήσουμε αυτό το καταστροφικό παιχνίδι εν τη γεννέση του, γιατί σημασία έχει το να δημιουργήσουμε δική μας μέθοδο και δική μας προσέγγιση στην δική μας οικογένεια. Το δίκιο και το άδικο δεν έχουν σχέση με κάτι τέτοιο. Καθόμαστε λοιπόν στο τραπέζι οι δύο υπεύθυνοι ενήλικες του σπιτιού κι αποφασίζουμε από κοινού ποιοι είναι οι κανόνες του σπιτιού μας. Τους γράφουμε, και τους τοποθετούμε σε ορατό μέρος. (θυμάστε το «συμβόλαιο» που αναφέραμε πιο πάνω;)
  3. Το σεξ έχει χάσει την θέση που είχε στην σχέση μας. Καθώς αυξάνονται η κούραση κι οι ευθύνες, φαίνεται να φεύγει κάθε διάθεση για σεξ. Κι εκεί βρίσκει χώρο και μπαίνει η απογοήτευση, ο θυμός, η απόρριψη. Ο καθένας μας μέσα στην κούραση του και την ανάγκη του για αναγνώριση όλων αυτών που παρέχει στην οικογένεια, στην ανάγκη για εκτίμηση από τον σύντροφο, αισθάνεται πως δεν είναι αγαπητός και ποθητός. Προσπαθείστε συνειδητά να βρείτε χρόνο με τον σύντροφο σας, ακόμα κι αν δεν είναι το σεξ ο τελικός στόχος, αλλά μάλλον η τρυφερότητα, τα όμορφα λόγια που κι οι δυο έχουμε ανάγκη να ακούσουμε, οι αγκαλιές στον καναπέ· απλά πράγματα κι εφικτά! Το σεξ να θυμάστε έρχεται μέσα από την την επιθυμία! Η επιθυμία χτίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις μέσα από τα όμορφα λόγια, την κατανόηση και τον σεβασμό.
  4. Τα έξοδα μας πιέζουν και ξεσπάμε ο ένας στον άλλον.  Ναι, έχετε απόλυτο δίκιο. Με τον ερχομό ενός παιδιού τα έξοδα πολλαπλασιάζονται και δεν είναι τόσο το οικονομικό που δεν είχαμε φανταστεί, όσο το πόσο πολύ θα μας έκανε να αισθανόμαστε υπεύθυνοι και αγχωμένοι για να είμαστε επαρκείς. Η λύση είναι μία: μοίρασμα! Ναι, επικοινωνία, συμμαχία κι αγάπη! Επικοινωνώ με τον σύντροφο μου ανοιχτά και ξεκάθαρα για τα θέματα που απασχολούν το σπίτι μας και το κοινό μας ταμείο. Θυμίζουμε ο ένας στον άλλον ότι είμαστε μαζί εδώ σύν-τροφοι και σύμ-μαχοι! Εμείς οι δύο είμαστε ο ένας για τον άλλον και μαζί θα βρούμε τις λύσεις. Με το να “τρώμε” ο ένας τον άλλο δημιουργούμε ακόμα περισσότερα προβλήματα. Σε πρακτικό επίπεδο δεν προσπαθώ να τα αναλάβω όλα μόνος μου/μόνη μου αλλά συμπεριλαμβάνω και τον άλλο/άλλη κι συνυπολογίζω. Οι αποφάσεις λαμβάνονται από κοινού μόνο εφόσον τα θέματα γίνονται σαφή και στους δύο. Βάζω τον σύντροφο μου στο παιχνίδι! 
  5. Το παιδί παίζει πρώτο ρόλο στα πάντα πλεόν. Μάλλον φυσικό κι αναμενόμενο επακόλουθο ενός ζευγαριού με μικρό κυρίως παιδί. Ειδικά τα πρώτα χρόνια το παιδί μας έχει και ανάγκη για να υπάρξει, οπότε λογικά συμβαίνει κάτι τέτοιο. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν οι ενήλικες αποφασίζουν ότι η δική τους ύπαρξη έχει νόημα μόνο μέσα από το παιδί. Ξεχάστε το αυτό! Βρείτε τρόπους να βρίσκεστε μόνοι με τον σύντροφο σας, έστω για μια βόλτα στο πάρκο με τα πόδια για μια ώρα. Θυμηθείτε ότι δεν είστε γονείς μόνο. Δεν σας συνδέει μόνο το παιδί σας. Θυμηθείτε ότι ήσασταν άνθρωποι/άτομα πρώτα κι όταν γνωριστήκατε σας συνέδεαν άλλα πράγματα. Ανακαλύψτε τα από την αρχή! Σας προκαλώ!
  6. Ξεχνάμε να μιλάμε όμορφα ο ένας στον άλλον και τελούμε μόνο διεκπεραιωτικά! Θα γυρίσω στο προηγούμενο! Θυμηθειτε πως ήσασταν πριν το παιδί. Θυμηθείτε τα φιλιά στην πόρτα πριν τη δουλειά και το καληνύχτα το βράδυ. Θυμηθείτε το “μωρό μου”, “αγάπη μου”, κλπ., το “μου λείπεις” και το “σε θέλω”, αλλά και το “τί όμορφη/ος που είσαι απόψε/έτσι”.  Θυμηθείτε το “παρακαλώ” και το “ευχαριστώ” κι αφού τα θυμηθείτε όλα αυτά αρχίστε να τα χρησιμοποιείτε! Προσπαθείστε να μην μπείτε σε εγωιστικά παιχνίδια του τύπου “α, δεν το λέει αυτός, γιατί να το πω εγώ;”. Το λέει ο πρώτος, όποιος κι αν είναι αυτος, γιατί κάποιος πάντα κάνει την αρχή! Ο στόχος είναι κοινός: ένα όμορφο και λειτουργικό μαζί! Κάντε την αρχή, παραμείνετε σταθερή κι ο άλλος θα ακολουθήσει, σας το υπόσχομαι!
  7. Αισθανόμαστε πως δεν υπάρχει λεπτό διαθέσιμο για χαλάρωση κι ηρεμία. Ναι, έτσι μας φαίνεται ειδικά στην αρχή που ειναι όλα πρωτόγνωρα και συνήθως δεν μας έχουν προετοιμάσει γι΄αυτό, και θα σας πω ότι σε αυτήν την περίπτωση η απάντηση είναι μία: Ό,τι δεν βρίσκεις το δημιουργείς! Κατά το γνωστό «make time» κινείσαι βάσει του που μπορείς να βρεις χρόνο, όχι του που ιδανικά θα ήθελες. Οπότε ανακαλύπτεις αυτές τις μικρές δεκάλεπτες, άντε σε μεγάλα γλέντια 20λεπτες χαραμάδες χρόνου και φροντίζεις να τις απολαύσεις στο έπακρον. Είτε με το να κλείσεις λίγο τα μάτια κι εσύ, είτε με το να κάνεις μια σφιχτή αγκαλιά, ή ένα ζεστό ντους. Οι επιλογές είναι πάντα δικές σου!

Όπως και να έχει ο δεσμός που σας συνδέει εκ νέου πλεόν άρρηκτος, κι έτσι από διμελής οικογένεια γίνατε τριμελής, ή παραπάνω, και παρόλο που σε αυτό το νέο σχήμα τα θέματα που προκύπτουν και θα προκύπτουν είναι αμέτρητα, να θυμάστε τα βασικά εργαλεία που έχετε στα χέρια σας:

  • Έλξη κι Επιθυμία
  • Επικοινωνία
  • Ισορροπία
  • Συμμαχία

Και μην ξεχνάτε όταν δεν είστε απόλυτα σίγουροι, να ρωτάτε!

Καλή εφαρμογή!

Χριστιάνα

Σχολιάστε

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

*Με την υποβολή του σχολίου σας συναινείτε στη συλλογή των στοιχείων που δίνετε.
Τα στοιχεία που καταχωρούνται θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά από το rootsandroutes.gr και από κανέναν άλλο οργανισμό ή φυσικό πρόσωπο και έχουν σκοπό την επικοινωνία με τους διαχειριστές του rootsandroutes.gr


Υποβοηθούμενη αναπαραγωγή (ivf) Χριστούγεννα έμπνευση έφηβοι αγάπη αυθεντικός εαυτός γιορτή γονείς γονείς και παιδιά γονιμότητα δημιουργική απασχόληση δραστηριότητες εαυτός εαυτός και άλλοι εδω και τωρα ενοχές εξέλιξη εσωτερικό παιδί ευγνωμοσύνη ευημερία εφηβεία ζευγάρι ισορροπία οικογένεια οριοθέτηση παιδί παιδιά προσωπική εξέλιξη προτάσεις πρόταση πρόωρα σκέψη της ημέρας στόχος συμβουλές συμβουλευτική συμπεριφορά συναισθηματική νοημοσύνη σχέσεις σχολή γονέων σχολείο υποστήριξη φροντίδα ψυχολογική υποστήριξη ψυχολόγος όρια